Em he marchat, un altre vegade
pot ser perque estava arruïnat.
Et trobo a falta Catalunya amada
Bacelona estimada, tinc el cor trencat.
Per xò et dic adéu en part perque m'he anat,
soc vingut a Madrid, on no volía ser
Per no marchar del costat teu.
Bueno he venido a pintar y en parte lo he logrado, aparte de todo el trabajo, mis plantas están felices, mi alma esperanzada.
Ah! Mi tierra extrañada.
Ay! mi Océano Pacífico.
Oh! Mi amor que quedó en Barcelona, Catalunya, que Dios te guarde porque todo ello no me lo has dado. A salvo entonces mi espíritu y mi corazón otra vez enmendado.
He reencontrado a mi amigo, reencontraré a mi pintura anhelada, con pinceles de espanto presuroso iré a tu encuentro, frente a la perenne muerte, con subsistencia al resguardo de la paz meditativa.
Arrojado en la acción de besar el vacío de tolerancia sin clemencia para con mi pasado.
Construyo mi presente sin engaño, con ahínco me concedo todo lo que hago.
Me han bienvenido aquí, donde estaré algún tiempo. Quién sabe? Mas triste historia esta, que de una parte tengo en la otra mano nada.
Así desnudo frente al espejo, sin caretas ni pretensiones, no puedo ya mentirme ni darme decepciones.
Así que resto, los tiempos que vendrán, cada segundo de armonía, me substrae del abismo que supone la ilusoria monotonía.
Que viva una vez más la vida.
Amo, te amo.

No hay comentarios:
Publicar un comentario